هدف اصلي خداوند

در اينجا عوامل اصلي براي آشتي کردن با پدرمان ذکر مي شود. هرکدام از آنها اهميت حياتي دارند. اگر هرکدام از آنها وجود نداشته باشند، ممکن است از کامل شدن رابطه جديد ما جلوگيري شود.

وضعيت ما: ابتدا بايستي درک کنيم که از خداوند جدا شده ايم. شکافي که ما را جداکرده عريض و ژرف است. ما يک نقص مهلک را در هنگام تولد به ارث برده ايم. در نتيجه، زندگي خود را به طور مستقل از او سپري کرده ايم. انجيل اين واقعيت آشکار را تأکيد مي کند: «همه گناه کرده اند و از شکوه خداوند به دور مانده اند» (کتاب روميان 3:23). اگر نتوانيم اين واقعيت را قبول کنيم که گناه ما را از خداوند جدا مي کند، هرگز از لحاظ روحاني به منزل مقصود نمي رسيم چون در اين صورت نيازي به ناجي وجود ندارد.

هدف اصلي: دوم، بايستي درک روشني در مورد اينکه عيسي کيست و چه کاري براي ما انجام داده است داشته باشيم تا با اطمينان کامل به وي ايمان بياوريم. او مانند يک پل بر روي شکافي است که ما و خداوند را جدا مي کند. به گفته يوحنا، حواري خداوند: خداوند آنقدر به دنيا علاقه داشت که تنها فرزندش را ارزاني داشت تا هرکس به او ايمان بياورد معدوم نشده بلکه زندگي جاودان خواهد داشت» (يوحنا 3:16).

عيسي صرفاً يک انسان خوب، آموزگار ارزشمند و پيامبر الهام شده نبود. او به عنوان فرزند خداوند به زمين آمد. مادر او باکره بود. او يک زندگي بيگناه را سپري کرد. او جان داد. او به خاک سپرده شد. او در روز سوم دوباره زنده شد. او به عرش الهي صعود کرد که در آنجا هم خدا و هم مسيح شد.

مرگ و رستاخيز عيسي از سوي ما شرط خداوند - تدارک کامل براي گناهان ما را برآورده کرد. اين عيسي و فقط اوست که براي جبران گناهان من و شما واجد شرايط است.

پاسخ ما:  توبه کردن و ايمان آوردن.

توبه شخصي در روال تغيير و تحول بسيار اهميت دارد. معني لغوي توبه «تغيير عقيده دادن است.» معني اش اينستکه به پدر مي گوييم، «مي خواهم به سوي تو بيايم و از زندگي که به طور مستقل از تو سپري کرده ام دور شوم.» براي فردي که بوده ام و کارهايي که کرده ام متأسفم و مي خواهم به طور دائم عوض شوم. براي گناهانم از تو طلب بخشودگي مي کنم.”

بسياري از اشخاص در اين مرحله يک «شستشوي» استثنايي را تجربه مي کنند از همه چيزهايي که در طول عمر ممکن است روح و روان يک شخص را خوار و خفيف کند . صرفنظر از اينکه بخشودگي خداوند را احساس کنيم ويا نکنيم، مي توانيم مطمئن باشيم که اگر توبه کنيم بخشوده شده ايم. اطمينان ما براساس تعهد خداوند در قبال ما و نه براساس احساس ماست.

ما هنگاميکه خطيرترين تصميم زندگي را اتخاذ مي کنيم، وارد يک رابطه شخصي با خداوند مي شويم - نقطه عطفي که قبلاً به آن اشاره شد. يعني ايمان به اينکه عيسي فرزند خداوند است، کسي است که براي گناهان ما جان داد و به خاک سپرده شد و از عالم مردگان برخاست - و او را به عنوان ناجي و خداوند قبول کنيم. هنگاميکه اين موضوع را قبول کنيم، فرزندان خداوند مي شويم. اين موضوع به طور موکد در انجيل يوحنا مژده داده شده است: «همه کساني که او را قبول کردند، کساني که به نام او ايمان آوردند، او بشارت داد که فرزندان خداوند شوند» (يوحنا 1:12).

آيا مي خواهيد که عيسي مسيح را به عنوان ناجي خود قبول کنيد؟ در اين صورت مي توانيد به اين صورت دعا کنيد:

«اي عيسي، به تو نياز دارم. براي زندگي که به دور از تو گذرانده ام توبه مي کنم. براي اينکه به جريمه گناهان من بر روي صليب جان دادي از تو سپاسگزارم. ايمان دارم که فرزند خداوند هستي و اکنون تو را به عنوان ناجي و خداوند خود مي پذيرم. زندگي ام را به پيروي از تو مقيد مي کنم.»

آيا اين مناجات را انجام داديد؟

ادامه >